Virtueel Karakter

Virtuele karakters bij HMI zijn kunstmatige mensachtige personages. Hiermee kunnen mensen dan conversaties hebben. Tegenwoordig komen deze karakters steeds meer voor. Ze kunnen voor van alles gebruikt worden. Zo komen ze ook voor op veel websites zo als de IKEA website, hier mee is het voor bezoekers makelijker om informatie te krijgen.

Om een virtueel karakter zo menselijk mogelijk te maken moet het karakter zo veel mogelijk menselijke eigenschappen modelleren. Zulke eigenschappen zijn dingen zoals emotie, intelligentie en een menselijk uiterlijk.

Om een computer met virtuele karakters te laten communiceren met mensen, moet deze menselijk gedrag kunnen begrijpen. Dit gebeurt voornamelijk aan de hand van de context waarin de gesproken tekst staat. De context bestaat echter alleen uit gebaren en bewegingen, die allemaal lichtelijk van elkaar verschillen. Toch moet de computer onderscheid kunnen maken tussen de bewegingen, maar belangrijker, vooral zien wanneer twee bewegingen hetzelfde voorstellen. Dit doel wordt bereikt door middel van ‘Machine Learning’.

Stel, een computer moet verschillende emoties kunnen herkennen. Hiervoor nemen onderzoekers een groot aantal uren videomateriaal op, wat zij door mensen laten beoordelen. Deze informatie wordt aan de computer aangeboden en die gaat op zoek naar een patroon (‘Supervised Learning’) . Het kan ook voorkomen dat de computer geen beoordeelde beelden krijgt, maar zelf op zoek moet naar een patroon. Dit heet ‘Unsupervised Learning’.

Beleefdheid en Groepering in Dialogen met Virtuele Karakters

Om bij te dragen aan het ontwikkelen van de hiervoor genoemde eigenschappen is er ook onderzoek gedaan op de universiteit. Het onderzoek dat de universiteit heeft gedaan gaat over de beleefdheid van het virtuele karakter. Dit onderzoek is gedaan als afstudeer project door een student, en er is ook een artikel over geschreven. Meer informatie hier over kan gevonden worden op, http://eprints.eemcs.utwente.nl/12746/.